Fly4free.pl

Jak powszechnie wiadomo, na Grenlandię jako pierwszy przybył banita Eryk Rudy, który chyba jako pierwszy posłużył się trollingiem, wieki zanim to stało się powszechnie modne w internetach. Lodową krainę nazwał "zielonym lądem", by przyciągnąć potencjalnych nowych mieszkańców.Islandzkie sagi podają jednak w wątpliwość, czy to Eryk jako pierwszy przybył na Grenlandię.







Ostatecznie docieram tego dnia do zatoczki,w której rozbijam namiot. Negatywnym aspektem Grenlandii jest spora ilość różnej maści śmieci pozostawionej przy brzegach. Nie jest ich nie wiadomo ile, ale jednak nieco szpeci ten piękny krajobraz (np. puste zbiorniki po paliwie). Zbieram jagody i wcinam je z ryżem. Smaczne, chociaż bardziej marzę o schabowym ;)





Zasypiam, licząc iż jutro zelżeje wiatr. Jak się okaże, kolejnego dnia uda mi się dopłynąć do opuszczonej osady Ritenbenk ;)

Mapka dnia 5-tego - przepływam ok. 1 km oraz przechodzę z plecakiem kolejne 3,5



CDNDzień 6.

Po porannych rytuałach, z nowymi nadziejami i całkiem przyzwoitą pogodą z samego rana jestem w kajaku.Wiatr znacznie lżejszy niż zeszłego dnia.





Przez 3 godziny bez przerwy wiosłuję jak szatan i daję z siebie wszystko.Jestem w najbardziej odsłoniętym kawałku trasy.Patrząc po skałach przy których płynę, cieszę się jednak,że nie idę tamtędy mając kajak oraz cały ekwipunek na plecach ;) W pewnym momencie znajduje się w miejscu osłaniającym mnie od wiatru.Wiatr powoli, ale się wzmagał wraz z kolejnymi godzinami, fale mam już jednak z tyłu, a więc pozostaje je tylko umiejętnie wykorzystać.

Z każdym dniem coraz bardziej czuje barki oraz plecy.W sumie kajakowanie to niezła ogólnorozwojówka, pracują praktycznie wszystkie partie poza nogami, no ale i te uwzględniłem dzień wcześniej . ;)

Około godziny 13 dopływam do Ritenbenk/Agpat - obie nazwy funkcjonują na Grenlandii.Osada została założona w 1781 jako duńska kolonia i w tamtym okresie była większa od Ilulissat (!), stanowiła największe skupisko ludności w całej zatoce Disko.Ritenbenk funkcjonowało głównie jako baza wypadowa do polowań na wieloryby, a w późniejszym okresie do połowów halibuta.





Gdy schodzę na ląd, początkowo nie widzę żywej duszy, ale z czasem moim oczom ukazuje się jedna motorówka.Kieruje się w kierunku zabudowań.Na wyspie jak się okazuje pomieszkuje troje ludzi. Zapraszają do środka i częstują herbatą.Wprawdzie bardzo łamaną angielszczyzną i moim bardzo szczątkowym grenlandzkim jakoś się dogadujemy ;)

Pytam czy na wysepce jest sygnał telefonu - odpowiadają,iż w jednym miejscu czasami łapie się jedną kreskę sygnału.Co więcej, idą ze mną prawie 2 km w jedną stronę i pokazują gdzie dokładnie jest to miejsce.Wchodzę na kopiec z kamieni i łapie jedną kreskę sygnału.Po raz pierwszy od opuszczenia Ilulissat dzwonię do domu i gadam przez chwilę - m.in. dowiaduje się o złocie i rekordzie świata Anity Włodarczyk na Igrzyskach w Rio ;)

Wracam do suszącego się kajaku i rzeczy oraz biorę aparat (Sony Alpha 5100). Obchodzę całą okolicę. Obecnie w Ritenbenk znajduje się znacznie więcej martwych niż żywych.Cmentarzysko wraz z lepiej i gorzej zachowanymi grobami robi spore wrażenie.







Ritenbenk zostało oficjalnie opuszczone w 1960 roku, głównie przez restrykcje prawne dotyczące połowów halibuta. W kolejnych latach dzieciaki z Ilulissat przybywały tu na letnią szkołę.Ich malunki na ścianach wciąż zdobią w szczególności jeden z budynków.





Budynek w tle na zdjęciu poniżej, zrobiony z kamienia, jest jednym z największych budowli tego typu w środkowej i północnej Grenlandii. W środku znalazłem stare sanie, pod które niegdyś podpinano psi zaprzęg.





Rozważałem pozostanie na dzień w Ritenbenk, niemniej jednak pogoda była cudowna i zdecydowałem się płynąć dalej.Dzięki ludziom na poniższym zdjęciu udało mi się uspokoić nieco najbliższych i dać im znać o moim położeniu i dalszych planach. Jeden z nich (na zdjęciu po mojej prawej) przepłynął kilka lat temu z Sisimiut do Ilulissat kajakiem(!).Jest jednak pod sporym wrażeniem mojego dmuchańca i odległości jaką już udało mi się pokonać z Ilulissat.



Troche przykro patrzeć,że miejsce takie jak Ritenbenk, spory skrawek dziedzictwa Grenlandii ulega stopniowej degradacji. Niestety nie ma pieniędzy na renowacje opuszczonych budynków, a szkoda, bo teren mógłby śmiało zostać wpisany na listę UNESCO.Może kiedyś...



Moi nowi znajomi wypływają na popołudniowy połów halibuta, a ja płynę dalej jeszcze trzy godziny. Po raz pierwszy znajduje się w paku lodowym i ostrożnie muszę szukać tuneli,aby nie uszkodzić kajaka.









Dopływam do zatoczki, gdzie tradycyjnie w doborowym sąsiedztwie gór lodowych rozbijam namiot.Wieczorem herbatka z odłamów jednej z nich, książka do snu i tyle na dziś. To był naprawdę dobry i niezapomniany dzień! ;) Przepływam 24 km.





Mapka dnia 6-stego:

Dzień 7.

Niezmiennie towarzyszy mi słoneczna pogoda.I tak też było tego dnia.Z rana w godzinę pokonuję 5-kilometrowy odcinek przez Zatokę Langebugt. Przez tydzień zdążyłem się przyzwyczaić do co rusz pękających gór lodowych. Niezmiennie mnie jednak zadziwiają.







Po około trzech godzinach robię tradycyjną już przerwę na posiłek, odpoczynek i suszenie kajaka. Z Polski wziąłem ze sobą naszą piękną flagę.W planie miałem wejście na jedną z gór lodowych jako mój mały biegun i zaznaczenie swojej obecności. W końcu na 99,99%, a nawet więcej nikt na niej nigdy nie był i nie będzie tak długo jak tylko trwa jej żywot.Stwierdziłem jednak,że o ile może to być dość efektowne, to równie niebezpieczne, z uwagi na podatność gór lodowych na obracanie się wokół własnej osi i pękanie.Pamiątkowe zdjęcie jednak zrobiłem.Na brzegu



Mając silny wiatr z tyłu przepływam zatoczkę Smallesund. Lada moment znajduje się w najwęższym miejscu podczas całej wyprawy - Anitdlagia. Przewężenie ma ok 20 metrów.





Czas skręcić w prawo i powoli zataczać krąg wokół Avre Prinsens Ejland.Płynę przez kilka kolejnych godzin w lagunie lodowcowej przypominającej islandzki Jokulsalron.Woda jest tu stale wzbogacana kolejnymi odłamami z 3 lodowców, w tym z tego najbardziej spektakularnego - Eqi Sermia.

Dopada mnie zmęczenie, a przez wiele kilometrów nie ma choćby skrawka płaskiego lądu.Pod wieczór jednak takowe znajduje, vis a vis spektakularnej wyspy Qeqertakvsak. Miłym akcentem jest płynąca ze skał rzeczka Ulussat.





Jest dość ciepły wieczór i przez ponad godzinę czytam książkę poza namiotem.Po tygodniu w samotności coraz więcej gór lodowych zaczyna przypominać żeńskie narządy płciowe tudzież inne atrybuty płci pięknej ;) ;)





Mapka dnia 7-ego: Przepływam rekordowe 39 km.



CDNDzień 8.

Śpię chwilę dłużej niż zwykle i w kajaku jestem o 9.30.Znajduje się już na spokojnych wodach, z tego co się dowiedziałem przed wylotem z Polski,w samej Ataa można wypożyczyć kajaki i poruszać się po osłoniętych zewsząd wodach.Tego też dnia spotykam jedynych kajakarzy (z Niemiec) podczas całej wyprawy.

Od samego początku muszę poruszać się b.ostrożnie i co rusz szukać lodowych tuneli, aby nie uszkodzić żółtego szerszenia.A widoki, ehh... :P









Czuję,że schudłem, mimo iż pochłaniałem spore ilości jedzenia, np. podczas jednej przerwy wraz z wypiciem butelki wody dochodziły 4 snickersy ;) Generalnie po Norwegii i Grenlandii, z 84 na 77 kg.Powoli odrabiam :) Wiosłuje się przyjemnie, zero fal, a jeśli wiaterek, to lekki z tyłu.Co jakiś czas przepływają nieopodal mnie motorówki, za KAŻDYM razem zwalniając, by nie wytworzyć fal oraz pozdrawiając.

Przed wyjazdem w internecie znalazłem przydatną mapkę obrazując odległości na wodach Ataa Sund.



Tego dnia (18-stego sierpnia) jest wyjątkowo ciepło, w planie mam dopłynąć do Ataa, kolejnej opuszczonej osady, dokładnie w 1960 roku, ale obecnie funkcjonującej jako Summer Camp. Wiedzie do niej nawet ścieżka z Ritenbenk, w którym gościłem dwa dni wcześniej.Powoli zataczam krąg swojej kajakowej wyprawy, po przepłynięciu 28,5 km, jestem już tylko 65 km na północ od Ilulissat.









W poniższym momencie na filmiku, przepływam koło góry lodowej oferującej darmowy prysznic - mimo wszystko się nie skusiłem, choć efekt na żywo - piorunujący ;)



Około godziny 18 dopływam do Ataa, gdzie nie widzę żywej duszy. Nie ma nikogo poza mną, a wszystkie domki poza jednym otwarte.Nad najlepiej zachowanym domkiem wakacyjnym powiewa flaga Grenlandii, którą miałem w planie na tej jeden dzień zamienić na Polską ;) Po godzinie przypływa jednak motorówka z trzema osobami (mężczyzna i dwie kobiety).Btw, już któryś raz spotykam się z sytuacji,że Grenlandczycy podróżują w trójkątach ;)

Jak się okazuje, owy Pan jest osobą doglądająca Ataa podczas krótkiego sezonu letniego. Na co dzień poluje, tego dnia z łodzi którą przypłynął wyjął kilka dorodnych ptaszorów.

Pyta się mnie, czy zostaje na noc.Po odpowiedzi twierdzącej informuje mnie,że mogę rozbić namiot.Po przejrzeniu większości zabudowań, po cichu liczyłem na nocleg pod dachem.A więc zapytałem:



I tak oto, przypadł mi nocleg w poniższym apartamencie.Impreza w środku pełną gębą ;)





W środku było pozostawionych kilka zupek chińskich, częstuje się jedną.Uczta dwudaniowa, bo na drugie tradycyjnie liofilizat, tym razem z dostępnym w domku pieprzem i solą. Jest też m.in. cukier, a więc herbata lepiej smakuje.Jednym słowem - szaleństwo. Były też resztki gazu w pozostawionych kartuszach.Podgrzewam sobie nieco wody i po 8 dniach robię sobie SPA w pełnej rozciągłości, czyli w tym przypadku myję włosy we względnie ciepłej wodzie ;)

Miejscowość Ataa w latach swojej "świetności" zamieszkiwało prawie 100 osób.I było to 1900 roku.15 lat później było już ich tylko 59. Większość zajmowała się polowaniem na foki i lisy polarne oraz rybołóstwem. Była tu nawet szkoła, wybudowana w 1915 roku. Podobnie jak obecnie w Ritenbenk, na ziemiach Ataa znajduje się więcej martwych niż żywych.